Dużo, zwłaszcza małoletnich osób, jest kolekcjonerami wszelkiego rodzaju gier. Dla nich poświęcają swój czas wolny z rówieśnikami, dla nich zapominają o nauce, w reszcie dla nich, nie wiedzą czym tak w ogóle, jest prawdziwa rzeczywistość. Dziś nawet możemy zauważyć, jak małe, pięcio, sześcioletnie dzieci, potrafią w takie gry bawić się. Ponad to, dziś technika idzie jeszcze bardziej do przodu. Jeśli nie ma możliwości leżenia przed dvd, można grać także i w smartfonie. Jak? Oczywiście w banalny sposób, ściągając na telefon swoją najlepszą grę. Z pewnością gry java są niezwykle znane i stanowczo dzieci się w nie wciągają. Mogą wypełnić przerwę w szkole, mogą pomóc w dalekiej, wykańczającej podróży, mogą zrelaksować i odprężyć. Z pewnością są one wspaniałe w takich okolicznościach, źle jednak, jeśli licealiści nie umieją znać ograniczenia i decydują się na to, by całe swoje kwoty na telefonie przeznaczać tylko i wyłącznie na gry Java. W takim momencie jest to już nie wskazane iż na pewno należy się temu bliżej przypatrzeć. Wiadomo, że wszystko jest dla ludzi, ale we wszystkim też powinno się znać umiar i granice. Co ważne, gry Java są rozgraniczone ze względu na kategorię. Dużo gier jest bowiem przeznaczonych dla pełnoletnich i nie powinno się pozwolić dzieciom, by w coś takiego grały. Oczywiście, jeśli gry są przeznaczone dla młodych, w odpowiednim wieku i jeśli rodzice zezwalają na to, by móc tą grę ściągnąć na telefon, to rzecz jasna można to zrobić. Starsi jednak muszą nadzorować takie wydatki i gry, jakie na komórkę są pobierane, gdyż łatwo można sprowadzić na złą drogę młodą osobę i wpuści je, nawet poprzez wydawałoby się tylko gry, na niebezpieczną ścieżkę.